kinderdagverblijf Unikids

foto: Nico Kat“Niet meer spelen aan de Cobbenhagenlaan, maar voortaan aan Abdij van Bernestraat”

Nu gaan de kinderen van de Unikids 2.0 nog iedere dag naar de Cobbenhagenlaan, maar dat verandert volgend jaar juni wel. Het kinderdagverblijf met gasten uit allerlei landen en met evenzoveel talen gaat verhuizen. Vanaf 2011 wordt is het verblijf gevestigd in het gebouw waar eerst de Theologische faculteit was gevestigd. In 2014 wilde Surplus stoppen met de Unikids en zich gaan toeleggen op andere projecten, Elles Luijten besloot toen om zelfstandig door te gaan; “ik werkte hier toen al op de groep dus als ik hier zou blijven, was er altijd een bekend gezicht en dat is voor iedereen belangrijk.”

In dit kinderdagverblijf wordt iedereen met ‘je’ of ‘jij’ aangesproken, die regel is ingesteld om te laten zien dat iedereen gelijk is en ook zo behandelt dient te worden. “Dat is eigen aan Unikids”, verduidelijkt Elles. Zij is dan wel de baas, maar ze wil gezien worden als gewoon één van de medewerkers. “Ik sta ook gewoon op de groep en de deur van het kantoor staat altijd voor iedereen open.” Er is hier een heel open houding en het belangrijkste is dat het kind altijd op nummer één staat.

In het totaal zijn er negentig kinderen ingeschreven, dagelijks komen er ongeveer vierenveertig. “Dat is verdeeld over drie groepen, twee van zestien leden en één van twaalf. Dat is een behoorlijke hoeveel hoeveelheid, maar woensdag- en vrijdagmiddag merk je dat het beduidend minder is, dat zijn de dagen dat de meeste ouders zelf vrij zijn.” Bij Unikids wordt gewerkt met flexibele contracten, dat wil zeggen dat het aantal dagen per week bekend is, maar niet welke dat precies zijn. De ouders kunnen hun dagelijks hun kroost brengen tussen zeven uur ’s morgens en half zeven ’s avonds, met uitzondering van de Nationale feestdagen.

De kinderen zijn afkomstig uit allerlei landen en spreken thuis ook die talen, maar op het kinderdagverblijf wordt met hun Nederlands gepraat. “Met de ouders wordt Engels gesproken. Want als een ouder uit bijvoorbeeld China komt dan is er op een andere manier geen communicatie mogelijk, ik spreek geen Chinees en zij geen Nederlands, en toch moet ik haar informeren over de gang van zaken hier. Contracten en ander papierwerk is dan ook altijd in het Engels.” De meeste ouders zijn verbonden aan de universiteit, maar het kunnen ook wijkbewoners zijn.

De verhuizing was nodig, omdat het pand aan de Cobbenhagenlaan huur is en Elles wist dat ze er op een gegeven uit zou moeten. Dat hoefde niet perse nu, maar anders zou het wel ineens komen en dan zou alles op het laatste moment komen. “En nu kwam dit op mijn pad, hier zijn we al mee bezig vanaf 2014. Het pand was van de gemeente en da kan het zomaar niet ineens verkocht worden. Er is dus drie jaar overheen gegaan en in die jaren is ook dit bedrijf gezond gebleken en heb ik het dus kunnen kopen. Dan is het echt een plekje van onszelf.”

foto: Nico Kat

Bij de verhuizing zelf ziet Elles totaal geen problemen, maar het blijft natuurlijk een oud pand en dat kan nog veel verrassingen hebben. “Je zit met de normale wet qua bouw, maar ook met de richtlijnen van de GGD en die is best wel streng, je moet bijvoorbeeld erg opletten waar de stroom loopt en de stopcontacten en verwarming moeten altijd beveiligd zijn. Dat lost zich zeker wel op, maar de weg daarnaar toe zal erg lang zijn.” Ook voor het parkeren zal een oplossing gezocht moeten worden. “Er is wel een gele streep aan de rand van de stoep te zien, dus dat betekent dat de auto er even mag staan om iemand af te zetten. Dus ik hoop dat de gemeente dat weer toelaat.”

Er zal in een weekend verhuist moeten gaan worden, want het kinderdagverblijf sluiten is geen optie. Het streven van Elles is om in juni over te gaan. Tegen die tijd worden de kinderen en ouders daar zeker op voorbereidt. “Op 1 oktober is er al een kans geweest tijdens een open dag om te gaan kijken en hoogstwaarschijnlijk gaat dat in maart weer gebeuren, er is dan altijd samen met de ouders een ontbijt.”